Κοινή ανακοίνωση εργατικών συλλογικοτήτων:Πόση ακόμα καταστροφή στο βωμό του κέρδους και της εγκληματικής αδιαφορίας;

 Παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες με κομμένη την ανάσα τις εξελίξεις των μετώπων της φωτιάς στην Ανατολική Αττική. Ο αριθμός των νεκρών ανεβαίνει συνεχώς, το ίδιο και των τραυματιών, ενώ είναι ανυπολόγιστη η οικολογική καταστροφή. Στις περισσότερες περιπτώσεις κόποι μιας ολόκληρης ζωής χάθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά από τη λαίλαπα.

 Μέσα στην ατμόσφαιρα θρήνου που έχει πνίξει τη χώρα και λίγες μόνο βδομάδες μετά τη νέα καταστροφή σε Νέα Πέραμο και Μάνδρα, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πως πρόκειται για ακόμη μία περίπτωση εγκλήματος του καπιταλισμού προς τη φύση, το περιβάλλον, τις ίδιες μας τις ζωές.

 Η έκταση των μετώπων, οι πολλές ταυτόχρονες εστίες, δεν είναι απλά τυχαίο αποτέλεσμα των ανέμων και της ζέστης. Η ανθρώπινη δραστηριότητα που έχει κατακλύσει την Αττική είναι μια διαρκής απειλή για το περιβάλλον και συνεχής κίνδυνος για πυρκαγιά. Δεν είναι όμως μόνο η αμέλεια του ανθρώπου που μπορεί να σταθεί αφορμή της καταστροφής. Κύριος παράγοντας είναι η πίεση των οικονομικών συμφερόντων που δεν διστάζουν να καταστρέψουν στο βωμό του κέρδους, γνωρίζοντας βέβαια τι δρόμους ανοίγει η πυρκαγιά για την “ανάπτυξη” τους. Κάποιοι πάνω στα αποκαΐδια προετοιμάζουν επιχειρήσεις, αιολικά πάρκα και ορυχεία βωξίτη. Μόνο τυχαίο δεν μπορεί να είναι το γεγονός ότι τα Γεράνεια Όρη, που καίγονται ακόμα, είναι πλούσια σε μετάλλευμα βωξίτη και έχει εκδηλωθεί ενδιαφέρον για την εξόρυξή τους παρά τις αντιδράσεις των κατοίκων. Η παντοκρατορία του κέρδους δεν υπολογίζει φυσική ομορφιά, οξυγόνο και ελεύθερα βουνά. Μπροστά στα μεγάλα επιχειρηματικά σχέδια, οι ζωές μας είναι το τελευταίο εμπόδιο που πρέπει να υπερβούν.

 Ακόμη κι αν έχει κηρυχθεί καθεστώς έκτακτης ανάγκης από την κυβέρνηση για την αντιμετώπιση της πρωτοφανούς τραγωδίας, ακόμη κι αν κινητοποιήθηκε τελικά ο κρατικός μηχανισμός, τέτοια φαινόμενα θα είναι όλο και πιο συχνά όσο υποτιμάται ο δημόσιος τομέας, όσο οι πυροσβέστες είναι ελάχιστοι και κακοπληρωμένοι συμβασιούχοι που καλούνται να δώσουν κάθε φορά τέτοια υπεράνθρωπη μάχη, όσο ο εξοπλισμός και τα οχήματα είναι ελάχιστα και η Δασική Υπηρεσία αποδιοργανωμένη. Οι ευθύνες πρέπει να αποδοθούν γιατί αλλιώς θα συνηθίσουμε στην καταστροφή, θα συνηθίσουμε την αποξένωση από κάθε τι φυσικό, που όμως μας ανήκει περισσότερο από όσο ανήκει στα συμφέροντά τους.

 Η συνολική εγκατάλειψη των δομών προστασίας των αδύναμων αυτής της κοινωνίας έρχεται τώρα να συμπληρωθεί από την καταστροφή που εκτυλίσσεται τώρα στην Αττική, στο έδαφος της ουσιαστικής εγκατάλειψης της Πυροσβεστικής και όλου του πλαισίου προστασίας των δασών και του περιβάλλοντος. Η ευθύνη της κυβέρνησης είναι τεράστια και έρχεται να ολοκληρωθεί από το δρόμο που ανοίγει στους ναζί της Χρυσής Αυγής να ασκήσουν τη δημαγωγία τους καπηλευόμενοι τον πόνο και την οδύνη των κατοίκων των περιοχών με επισκέψεις που εκφράζουν το υποκριτικό τους ενδιαφέρον. Ένα διάλειμμα από την υπηρεσία των συμφερόντων των εφοπλιστών και βιομήχανων, που ευθύνονται έμμεσα και άμεσαγια τις ζωές που χάθηκαν στις φωτιές, όπως και για αυτές στις πλημμύρες και την οικολογική και κοινωνική καταστροφή που γεννούν καθημερινά.

 Η αλληλεγγύη είναι η δικιά μας απάντηση, έμπρακτη στην άμεση ανάγκη των ανθρώπων. Αλληλεγγύη και ξεσκέπασμα των ένοχων για να πληρώσουν, να πολεμήσουμε τις αιτίες που γεννούν αυτές τις τραγωδίες και να μην τις ξαναζήσουμε.

Να μη μείνει κανένας και καμία μόνος/η του! 

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!

Εργατικές Λέσχες Καλλιθέας | Κερατσινίου-Δραπετσώνας | Νέας Ιωνίας | Νέας Σμύρνης

Λαϊκή Συνέλευση Κολωνού-Σεπολίων-Ακαδημίας Πλάτωνος

Λέσχη Εργασίας, Αλληλεγγύης και Πολιτισμού Τρικάλων

Κάλεσμα στη δεύτερη σύσκεψη για τη διοργάνωση του Αντιφασιστικού Σεπτέμβρη

Κάλεσμα στη δεύτερη σύσκεψη για τη διοργάνωση του Αντιφασιστικού Σεπτέμβρη

 Η 18η Σεπτέμβρη αδιαμφισβήτητα είναι μια ημερομηνία-ορόσημο για το αντιφασιστικό κίνημα στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Φέτος, συμπληρώνονται 5 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου από μαχαίρι φασίστα και το αντιφασιστικό και εργατικό κίνημα βρίσκονται μπροστά σε νέες προκλήσεις.

 Από τη μία, η ένταση των ανταγωνισμών και της οικονομικής κρίσης πυκνώνουν συνεχώς τα σύννεφα πολέμου στην ευρύτερη περιοχή. Από την άλλη, η άνοδος ναζιστικών-εθνικιστικών κομμάτων και κυβερνήσεων σε ολόκληρη την Ευρώπη, η κυριαρχία των πιο ακραίων ακροδεξιών αντιλήψεων στην ενιαία πολιτική ασύλου της Ε.Ε. και τη συνολική διαχείριση του προσφυγικού, η ολοκλήρωση των ευρωπαϊκών μηχανισμών αστυνόμευσης, επιτήρησης και καταστολής, αυξάνουν τις φιλοπόλεμες και ρατσιστικές ιαχές από όλες τις μεριές των συνόρων. Η ελληνική κυβέρνηση συνυπογράφει τις πολιτικές της Ε.Ε., εμφανίζεται πιο πρόθυμη από τους πρόθυμους στην κατάργηση των δικαιωμάτων των προσφύγων, αποδεχόμενη επιστροφές, συνοριακούς ελέγχους, «πλατφόρμες αποβίβασης» και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Την ίδια ώρα, η συνέχιση στο εσωτερικό της βίαιης μνημονιακής πολιτικής, των αιματοβαμμένων πλεονασμάτων και των σκληρών αντεργατικών μέτρων  στρώνουν το χαλί στη φασιστική ρητορεία. 

 Ενώ το προηγούμενο διάστημα το αντιφασιστικό λαϊκό κίνημα είχε καταφέρει απανωτά χαστούκια ενάντια στους φασίστες και την Χ.Α. εξαφανίζοντας τους από το δημόσιο λόγο, τις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς μας, σήμερα η εθνικιστική ατζέντα της κυβέρνησης με αιχμή τον ανταγωνισμό με την Τουρκία, την προώθηση «εθνικών συμφερόντων» μέσω του άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, την υλοποίηση των νατοϊκών σχεδιασμών στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή, έβγαλαν ξανά στον αφρό τους φασίστες και την Χ.Α. Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι η μαζική επανεμφάνιση ταγμάτων εφόδου που εγκαινιάστηκε εντός των συλλαλητηρίων για το Μακεδονικό, με επιθέσεις και εμπρησμούς καταλήψεων και κοινωνικών χώρων, συνοδεύτηκε από μπαράζ επιθέσεων σε μετανάστες, αντιφασίστες και στέκια πανελλαδικά, σε συνεργασία με την αστυνομία και με την ανοχή της κυβέρνησης. Αποκορύφωμα της θρασύτητάς τους ότι έφτασαν να καλούν ανοιχτά σε πραξικόπημα από τα έδρανα της Βουλής.

Απέναντι σε αυτές τις νέες προκλήσεις, το αντιφασιστικό κίνημα οφείλει να είναι:

• Πολιτικά αιχμηρό, αποκαλύπτοντας το συστημικό και απάνθρωπο ρόλο της φασιστικής ιδεολογίας, βάζοντας στο στόχαστρο τα μνημόνια, την κυβέρνηση, την Ε.Ε. και το κεφάλαιο, που επεξεργάζονται και υλοποιούν όλο και πιο ακραίες πολιτικές φτώχειας, καταστολής των εργατικών δικαιωμάτων, θεσμικού ρατσισμού
• Ταξικά προσανατολισμένο, βάζοντας τα εργατικά συμφέροντα και τις λαϊκές ανάγκες μπροστά, με το ταξικό κίνημα να παίζει καθοριστικό ρόλο
• Βαθιά ενωτικό, με το συντονισμό όλων των αγωνιζόμενων δυνάμεων, το σεβασμό στην αυτοτέλειά τους, κόντρα σε λογικές καπελώματος και σεχταρισμού

 Καλούμε ο φετινός Αντιφασιστικός Σεπτέμβρης να σημάνει τη μαζική επανεξόρμηση των αντιφασιστικών, αντιπολεμικών και αντιρατσιστικών δράσεων σε κάθε γειτονιά, κάθε χώρο δουλειάς, πανελλαδικά.

 Για εμάς οι μόνες κόκκινες γραμμές είναι ενάντια στο κράτος, την κυβέρνηση και σε οποιαδήποτε ανοχή στο φασισμό, τον εθνικισμό και τους εκφραστές του. Λογικές a priori αποκλεισμών, μικροπολιτικών παιχνιδιών και μικροηγεμονισμών δεν χωράνε εντός του αντιφασιστικού κινήματος που έχουμε ανάγκη. Ως συλλογικότητα που έχει δώσει πολυετή μάχη, τόσο για μια πολιτικά αιχμηρή κατεύθυνση στο αντιφασιστικό κίνημα, όσο και για το μαζικό και ενωτικό του χαρακτήρα, δεν πρόκειται να συμπράξουμε σε τίποτα από τα παραπάνω.

 Καλούμε όλες τις συλλογικότητες, αγωνιστές, σωματεία, φορείς, στη σύσκεψη για τη διοργάνωση του Αντιφασιστικού Σεπτέμβρη τη Δευτέρα 16/07 στις 19:00, στο πολιτιστικό κέντρο Αντ. Σαμαράκης (Μικράς Ασίας 24, όπισθεν δημαρχείου Κερατσινίου), για τη συνδιοργάνωση του φετινού Αντιφασιστικού Σεπτέμβρη.

Μπλόκο στο masterplan! Έξω τα καζάνια!

 Ο χώρος των Λιπασμάτων και το παραλιακό μέτωπο της Δραπετσώνας αποτέλεσε  αντικείμενο αντιπαράθεσης, τόσο για κρατικούς οργανισμούς και μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, όσο και για τους πολίτες που διεκδικούν έναν από τους ελάχιστους εναπομείναντες ελεύθερους χώρους στον ευρύτερο Πειραιά.

 Οι αγώνες που δόθηκαν για την ανάπλαση, είχαν προμετωπίδα  την αξιοποίηση της συνολικής έκτασης των Λιπασμάτων (640 στρέμματα) και ταυτόχρονα  την εναντίωση στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ. Διεκδικούσαν μια ανάπλαση υπέρ των λαϊκών αναγκών  για ελεύθερους χώρους πρασίνου, αναψυχής και άθλησης, πρόσβαση στη θάλασσα και απομάκρυνση όλων των ιδιωτικών συμφερόντων από την περιοχή, ρυπογόνων και μη.

 Η μνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, πιεζόμενη από τις διεκδικήσεις,  ανάμεσα στα δύο βαριά αντιλαϊκά μνημόνια και πακέτο με το ξεπούλημα του λιμανιού, παραχώρησε 88 στρέμματα από τα 640 στον δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας, τα οποία προορίζονται για δημιουργία δομών αναψυχής και άθλησης. Κίνηση που όχι μόνο δεν απαντούσε στα αιτήματα και τις ανάγκες του λαού της περιοχής αλλά που όπως φάνηκε έθετε τις βάσεις για νέα υποβάθμιση του περιβάλλοντος και των συνθηκών διαβίωσης.

 Τα επιχειρηματικά συμφέροντα έρχονται να επιτεθούν ξανά και να ακυρώσουν στην πράξη οποιαδήποτε νίκη μένει απροστάτευτη από το λαϊκό κίνημα. Έτσι σήμερα, αντί να μιλάμε για την διεύρυνση των δημόσιων χώρων και την πάλη μας για την ανατροπή της ιδιωτικοποίησης, βρισκόμαστε να αντιμετωπίζουμε ένα νέο μεγάλο πρόβλημα, που βάζει σε κίνδυνο την ποιότητα ζωής και την υγεία των κατοίκων. Το περιβαλλοντικό έγκλημα στο Σαρωνικό με τη βύθιση πετρελαιοφόρου πλοίου, αποτέλεσμα της αυθαιρεσίας των εφοπλιστών, έφερε στην επιφάνεια την απειλή που αποτελούν για την περιοχή οι εγκαταστάσεις της OIL ONE, με τις αρχές δήμου και περιφέρειας να καθησυχάζουν, μιλώντας για αναστολή της άδειας εμπορίας, για μετρήσεις και μέτρα για την αντιμετώπισης της ρύπανσης.  Εξαγγελίες που στην πράξη δεν σήμαιναν τίποτα, η λειτουργία των εγκαταστάσεων επεξεργασίας αποβλήτων συνεχίζεται, η κατάσταση με την δυσοσμία από την ατμοσφαιρική ρύπανση συνεχώς χειροτερεύει, κάνοντας την κατάσταση αφόρητη για τη γύρω περιοχή, και με άγνωστους ακόμα κινδύνους για την υγεία των κατοίκων.

 Η τακτική έως τώρα της δημοτικής αρχής του Κερατσινίου, που αντιλαμβάνεται το δικαίωμα των πολιτών σε ελεύθερους χώρους, σε περιβάλλον που δεν θα είναι επιβλαβές, το δικαίωμα στην ψυχαγωγία, τις ανάγκες παιδιών και ενηλίκων για άθληση, να περιορίζεται σε ένα χώρο (περίπου 15% της συνολικής έκτασης) που θα προάγει την εικόνα και το «έργο» του Δημάρχου, με φόντο τα καζάνια της OIL ONE, δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο ο λαός, το κίνημα που πάλεψε ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του λιμανιού μπορεί να πετύχει νίκες.

 Δεν μπορεί να υπάρχει ανάπλαση του χώρου των Λιπασμάτων με ιδιωτικοποιημένο ΟΛΠ. Το masterplan της Cosco δεν είναι μια «παρανόηση», είναι το σχέδιο ενός κολοσσού που έρχεται να επιβάλλει τα συμφέροντα του και να αντλήσει το μέγιστο δυνατό κέρδος από ολόκληρη την έκταση, που απέκτησε με την αγοραπωλησία που ολοκληρώθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Στο σχέδιο αυτό, όχι μόνο παγιώνονται οι εγκαταστάσεις της OIL ONE και το τσιμεντάδικο της Lafarge, αλλά πολλαπλασιάζονται οι βαριές βιομηχανικού τύπου χρήσεις, απειλώντας να μετατρέψουν την παραλιακή ζώνη σε μια απέραντη περιβαλλοντική καταστροφή με τις ανάλογες επιπτώσεις για τη ζωή των κατοίκων, σφραγίζοντας τις επιδιώξεις και τους αγώνες δεκαετιών για την απελευθέρωση του χώρου.

 Έχουμε καθήκον να μην αφήσουμε να πάνε χαμένοι αυτοί οι αγώνες. Δεν θα θυσιάσουμε την υγεία για την εργασιακή ζούγκλα που θέλει να εγκαθιδρύσει η Cosco μαζί με την κυβέρνηση.

 Ως Εργατική Λέσχη Κερατσινίου – Δραπετσώνας θα πάρουμε πρωτοβουλία μαζί με όλα τα σωματεία, τις συλλογικότητες, συλλόγους, όλους όσους αντιτίθεται στα σχέδια της Cosco, του Μελισσανίδη, για να περάσει επιτέλους ο χώρος των Λιπασμάτων στα χέρια του λαού της περιοχής, ανεξάρτητα από τους εμπαιγμούς της κυβέρνησης και τους χειρισμούς της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Εργατική Πρωτομαγιά

Αγώνας για το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στη ζωή - Αγώνας ενάντια στον πόλεμο

Η εργατική Πρωτομαγιά, μέρα αγώνα και μνήμης για το εργατικό κίνημα και τις κατακτήσεις του, βρίσκει τους εργαζόμενους και το λαό αντιμέτωπους με τη σκληρή πραγματικότητα που έχουν δημιουργήσει οι μνημονιακές πολιτικές που έχουν επιβάλλει ΕΕ – ΔΝΤ και ελληνικές κυβερνήσεις. 

Μαζική ανεργία, διάλυση των συλλογικών συμβάσεων, επίθεση στη λαϊκή κατοικία και περιουσία, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και αποδιάρθρωση των δημοσίων υπηρεσιών. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έρχεται να επιβάλει νέες μεγάλες μειώσεις στις συντάξεις, τη διεύρυνση της μισθωτής σκλαβιάς για τους νέους με τη μορφή πρακτικής – μαθητείας που χιλιάδες νέοι θα δουλεύουν χωρίς μισθό, ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς ενάντια στην λαϊκή κατοικία και περιουσία που το κίνημα μόνο προστατεύει έως σήμερα.  Σειρά νόμων, προγραμμάτων ΟΑΕΔ – ΕΣΠΑ που οδηγούν στην πλήρη, απελευθέρωση απολύσεων και ελαστικοποιήση των εργασιακών σχέσεων μετατρέποντας την εργασία από δικαίωμα σε «προνόμιο». Ένα «προνόμιο» για το οποίο ο εργαζόμενος χάνει κάθε δικαίωμα διεκδίκησης, απέναντι σε πενιχρούς μισθούς, ατελείωτα ωράρια ή εκ περιτροπής εργασία, το δικαίωμα σε δώρα, άδειες ακόμα και στην εγκυμοσύνη, κάθε εναντίωση στην εργοδοτική αυθαιρεσία αντιμετωπίζεται ως θράσος με την απόλυση να καραδοκεί.

Ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ στέκεται ανήμπορος να στηρίξει τα εργατικά δικαιώματα, εμπόδιο σε κάθε προσπάθεια οργάνωσης των εργατικών αντιστάσεων, στρώνοντας το δρόμο σε ΣΕΒ, εργοδότες και κυβέρνηση να παγιώσουν τον εργατικό μεσαίωνα.

Μετά την καταστροφή που έφεραν με τη «διάσωση των τραπεζών», φέρνουν στην επιφάνεια την πολεμική απειλή. Έχουν την απαίτηση, οι άνθρωποι που είδαν τη ζωή τους να αλλάζει ραγδαία προς το χειρότερο, τώρα να δώσουν και την ίδια τους τη ζωή. Οι χιλιάδες νέων που μετανάστευσαν στην αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής από την οποία βρέθηκαν αποκλεισμένοι στον τόπο τους, σήμερα να πολεμήσουν. Να πολεμήσουν για τα πετρέλαια, τις ΑΟΖ, για το ποιος θα είναι ο πιο έμπιστος υπηρέτης του ΝΑΤΟ στην περιοχή

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση οι σπίθες της αντίστασης εμφανίζονται, οι αγώνες γυναικών που μπαίνουν μπροστά ενάντια σε απολύσεις γιατί εγκυμονούσαν, νέοι που διεκδικούν το δώρο του Πάσχα, στους αγώνες των ναυτών, των συμβασιούχων στα ΕΛΠΕ και στους δήμους για μόνιμη και σταθερή δουλειά.  Η δικιά μας προοπτική και ελπίδα είναι στους αγώνες, την οργάνωση από τα κάτω της αντίστασης στους χώρους δουλειάς και τη γειτονιά.

Δεν θα αφήσουμε τις ζωές μας να χαθούν στον πόλεμο, θα αγωνιστούμε για τη ζωή που μας αξίζει.

Η εργατική Πρωτομαγιά να δώσει ένα μήνυμα για την ειρήνη των λαών, το δικαίωμα στην εργασία, την παιδεία, την υγεία, τη στέγαση, το περιβάλλον.

Καλούμε στην συγκέντρωση σωματείων του Πειραιά την Πρωτομαγιά,

Τρίτη 9:30 πμ στο Πασαλιμάνι.

Αντίο Σύντροφε

Η Εργατική Λέσχη Κερατσινίου - Δραπετσώνας εκφράζει τα βαθύτατα συλλυπητήρια της για τον θάνατο του ηρωικού στελέχους του αντιστασιακού και εργατικού κινήματος, Στέλιου Διαβολάκη.

Ο Στέλιος Διαβολάκης εφυγε χθές σε ηλικία 90 χρόνων, πλήρης ημερών και μετα απο ένα πολύμηνο αγώνα για ζωή με το κεφάλι ψηλά , όπως ακριβώς έζησε.

Συνεπής σε όλη του την ζωή, απο τον αντιστασιακό αγώνα μέχρι και την πιο πρόσφατη πάλη, κοντά και δίπλα στην νεολαία, ενάντια στην λήθη.

Παρών σε όλους τους λαικούς και εργατικούς αγώνες των τελευταίων δεκαετιών, με πρωτοπόρο ρόλο και συμμετοχή, ο Στέλιος Διαβολάκης ήταν και παραμένει για εμας σύμβολο των πιο ηρωικών στιγμών του λαού μας και ειδικά της περιοχή μας.

Εκφράζουμε τα ειλικρινά και συντροφικά μας συλλυπητήρια στα παιδιά του, Θανάση και Κατερίνα και τους λοιπούς συγγενείς, αναγνωρίζοντας την βαριά προίκα που μας αφήνει πίσω, μαζί με  καθήκον να συνεχίσουμε να περπατάμε στα ηρωικά του χνάρια, για μια ελεύθερη και πανανθρώπινη ζωη. 
ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ.

ακολουθεί ενα μικρό βιογραφικό της ζωής και της δράσης του απο τον γίο του, Θανάση Διαβολάκη:

"Γεννήθηκε το 1928 στον Πειραιά. Ο πατέρας του ήταν από χωριό της Λάρισας, πέθανε στην Κατοχή, η μάνα του προσφυγοπούλα από τη Σμύρνη. Πήρε μέρος στην Αντίσταση από τις γραμμές της ΕΠΟΝ. Το 1945 πιάνει δουλειά στην Εταιρεία Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα, εκλέγεται στη Συνεργιακή και Εργοστασιακή Επιτροπή. Το 1952 δουλεύει στον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ μέχρι τη διάλυσή του το 1958, επανασυνδέεται το 1961. Το 1953 πρωτοστατεί στην ίδρυση της Ενωσης Εργατοτεχνιτών Κοπής και Συσκευασίας Υαλοπινάκων και αργότερα του Συνδικάτου της Εταιρείας Λιπασμάτων (με 13 Σωματεία-μέλη), Εκλέγεται συνεχώς Πρόεδρός τους μέχρι τη δικτατορία του 1967. Συμμετέχει στο ΔΣ της Ομοσπονδίας Εργαζομένων Χημικής Βιομηχανίας, στην ΚΕ του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος (Δ.Σ.Κ.-συνδικαλιστική παράταξη της ΕΔΑ), στο προεδρείο των 115 Συνδικαλιστικών Οργανώσεων του Πειραιά, οργανωτικός γραμματέας του Εργατικού Τομέα Δραπετσώνας της ΕΔΑ που καλύπτει σχεδόν όλο το βιομηχανικό προλεταριάτο του Πειραιά (Λιπάσματα, Τσιμέντα, Πετρέλεια, φορτωεκφορτωτές κλπ). Πρωτοπόρος στο εργατικό κίνημα στις δύσκολες συνθήκες της μετεμφυλιακής περιόδου, συμμετέχει στην οργάνωση των πολύ σημαντικών και σκληρών εργατικών αγώνων της περιόδου (μεγάλες απεργίες, απεργία 30 ημερών στα Λιπάσματα που καταλήγει σε απεργία πείνας) με σημαντικές εργατικές κατακτήσεις (ανθυγιεινό επίδομα, ταμείο επικουρικής ασφάλισης, αλλαγή ωραρίου, συσσίτιο, μέτρα ασφαλείας κλπ). Η παρακολούθησή του από το "συνδικαλιστικό" της Ασφάλειας Πειραιά είναι καθημερινή, συνεχείς οι συλλήψεις και οι προσαγωγές στην Ασφάλεια, απελευθερώνεται πάντα μετά από κινητοποιήσεις των συναδέλφων του. Η εργοδοσία της Εταιρείας Λιπασμάτων(Μποδοσάκης) τον κατηγορεί για εμπρησμό του εργοστασίου, τον διώχνει από το εργοστάσιο. Ξαναγυρίζει στη δουλειά μετά από δύο χρόνια και τρία απαλλακτικά βουλεύματα.
Τη δεύτερη μέρα του πραξικοπήματος της 21/4/1967 συλλαμβάνεται καθώς πήγαινε σε παράνομο ραντεβού. Βασανίζεται σκληρά στην Ασφάλεια Πειραιά, τόπο μαρτυρίου για τους αγωνιστές του Πειραιά, με φάλαγγα και άγριο ξύλο. Με σπασμένη την κάτω γνάθο (δεν μπορούσε να φάει) φυλακίζεται μαζί με χιλιάδες αγωνιστές στη Γυάρο και αργότερα στη Λέρο.Μετά τις συνεχείς διαμαρτυρίες της επιτροπής Στρατοπέδου και του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, μεταφέρεται, έπειτα από δυο χρόνια, στο Γενικό Κρατικό Αθηνών, όπου νοσηλεύεται εννεα μήνες. Χωρίς να αποκατασταθεί η υγεία του τον ξαναγυρίζουν στη Λέρο. Όλο αυτό το διάστημα αρνείται να υπογράψει ¨δήλωση μετανοίας" για να απελευθερωθεί, παρά τις συνεχείς πιέσεις σ' αυτόν και την οικογένειά του .Απολύεται με τις Επιτροπές Υγείας, με "ανήκεστο βλάβη", το Μάρτη του 1971.Ο ίδιος ο Μποδοσάκης τού αρνείται να ξαναδουλέψει στα Λιπάσματα. Για να επιβιώσει στήνει μαγαζί, τζαμάδικο, στο Κερατσίνι. Συνεχείς ενοχλήσεις από την Ασφάλεια. Συνδέεται με τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ, μέχρι τη μεταπολίτευση.
ΣΤη μεταπολίτευση, με άλλους συνδικαλιστές, στήνουν το γραφείο της ΕΣΑΚ Πειραιά (ΕΣΑΚ συνδικαλιστική παράταξη του ΚΚΕ) και παίρνει μέρος στους εργατικούς αγώνες της νέας περιόδου. Το 1978 εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος στο Κερατσίνι, επανεκλέγεται άλλες δυο φορές. Ήταν για αρκετά χρόνια πρόεδρος του παραρτήματος Κερατσινίου της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών και φίλων Εθνικής Αντίστασης και Δημοκραικού Στρατού Ελλάδας. Μέχρι πρίν 3-4 χρόνια ήταν μπροστά σε κάθε πορεία του Πολυτεχνείου με το πανό του ΣΦΕΑ (Σύλλογος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974) του οποίου ήταν μέλος.Ο πατέρας μου ήταν ένας ωραίος, τίμιος, περήφανος άνθρωπος. Του άρεσε η καλή παρέα, τα λαϊκά γλέντια, τραγουδούσε και χόρευε πολύ όμορφα. Αγαπούσε και βοηθούσε την οικογένειά του, φίλους και συγγενείς. Ήταν κομμουνιστής, πίστευε ότι με τον αγώνα μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο. Ένας λαϊκός αγωνιστής εργάτης, όπως χιλιάδες και χιλιάδες άλλοι."